Afgelopen Hemelvaart dan eindelijk naar Silvolde gefietst. Aanvankelijk had ik dat plan vorig jaar al, om met ons jaarlijks familiekampeerweekend de reis eens per fiets te maken, maar vorig jaar ging dat niet door. Had iets te maken met behoorlijk zwanger zijn van mijn vrouw.
Deze keer ging het wel door.
Om 6 uur 's ochtends vertrok ik op een voor mij inmiddels bekende route, de weg naar Wijk bij Duurstede had ik al een paar keer gefietst i.v.m. lessen Nederlandse gebarentaal die ik voor mijn werk gevolgd heb in Leersum. Ik had toen al een aantal opties geprobeerd, zo langs het Amsterdam-Rijnkanaal, die níet waren bevallen, of in ieder geval niet ideaal waren i.v.m. de staat van het wegdek etc.
Gemiste kans, het kanaal, op één oever voorzien van een smalle asfalt strook zou een zeer ideale fietssnelweg kunnen zijn. Mijn ervaringen van fietsen naar Meppel (waar ik mezelf leerde dat je ook, of juist, ná 3 uur fietsen nog een uur lang met kruissnelheid boven de veertig kan rijden) en de afgelopen oliebollentocht 2007 (waarbij ik op een dag in de winter, inclusief tocht 195 kilometer reed, waarvan een groot deel in "andermans tempo") hadden mij overtuigd dat ik deze rit naar Silvolde in staat moest zijn om stevig door te rijden. Ik nam me voor zo weinig mogelijk te stoppen onderweg. Het was nu geen winter, ook niet heet, beetje zijwind. Ideaal velomobielweer, maar wel vochtig. Ik vertrek daarom met het dak op de fiets, en niet voor niets. Voor Wijk bij Duurstede kom ik inderdaad wat buien tegen. Maar ik zie al vóór ik daar aankom wat gaten in de bewolking. Ik rijdt het hele stuk in een ruk door tot aan de pont. Helaas moet je daar even stoppen....Aan de overkant kom ik op nieuw terrein, maar, geholpen door mijn routebeschrijving rijdt ik geen een keer fout. Voor vorig jaar had ik de route goed bestudeerd met Google earth , kaarten, en het zo opgeschreven dat ik met minimale tekst er toch zou komen. En dat werkt goed. Als je weet wat er komt, kan je aardig doorfietsen. De door mij geplande weg langs de Linge begint, eenmaal daar aangekomen, weinig belovend op een weliswaar asfalt weg, maar dermate bezaaid met hard geworden kleiklonters afkomstig van trekkerbanden, dat de maximale snelheid die nog acceptabel is, echt niet boven de 25 km/uur uitkomt, maar even later is de weg schoon. En leeg. Dus er kan weer vaart gemaakt worden. Het is een leuk stukje Nederland daar, er staan veel fruitbomen in bloei onderweg en het zonnetje begint nu af en toe echt door te breken. Ik moet nog een keer stoppen halverwege de Betuwe om mijn bidon weer even bij te vullen vanuit de petflessen, en om even wat te eten en ik trap weer lekker door tot het volgende veer bij Huissen. Huissen is nog wel even een obstakel Ik rijdt weer niet fout, maar het is langer dan ik denk, dus het duurt ook langer dan ik verwacht , voordat ik rechtsaf kan richting het Looveer, maar het gaat goed.
Bij de pont maak ik even een praatje met twee mensen met randonneursfietsen. Ze hebben redelijk wat bagage bij zich en maken ook een wat langer tochtje. Ze zijn wel verbaasd te horen dat ik die ochtend om 6 uur uit Leiden vertrokken ben. Dan ga je wel hard met dat ding, is de boodschap. Aan de overkant van het water ben ik natuurlijk niet te beroerd om dat even te demonstreren. Het wachten op het pontje, op de kade, en het wachten op het pontje, op het pontje zelf, hebben wel weer genoeg getalm opgeleverd. Ik rijdt van dek en sprint er meteen fors vandoor, de weg maakt een flinke krul naar boven, naar de dijk. op de dijk kijk ik even terug. Het stel is nog vlak bij het pontje, een paar honderd meter terug. Ik moet nog zo'n 40 km. Iets meer dan een uur dus, en mijn benen voelen nog prima en mijn routebeschrijving blijft ook steeds net genoeg informatie geven. Er komt nog één verrassing, die ik me niet zo gerealiseerd had: ik moet een heuvel over. Het is eventjes doorbijten, maar als je de juiste versnelling kiest en niet op je snelheid let, maar op het aanhouden van dezelfde spierspanning als gedurende de rest van de rit, kom je vanzelf boven. Zo simpel is dat.
Na de afdaling volgt Etten Terborg, en dan ben je d'r eigenlijk al. Ik kan een sprintje inzetten, en om een paar minuten over één rijdt ik het campingterrein op. Mijn vrouw is er, met de auto en de kinderen, al.
Shit, ik had eerder willen zijn. Maar... de aanhanger is net los van de auto, er is nog niets uitgepakt. Ze zijn er 5 minuten.
Ik kan even lekker douchen en dan de tent gaan opzetten. Het verbaast iedereen dat ik daar dan nog fut voor heb. Twee jaar geleden zou het me ook verbaasd hebben misschien.
De tocht ging makkelijk, het smaakt nu echt naar meer. Ik krijg steeds meer zin om mijn idee eens uit te voeren om in een week een rondje Nederland te doen:
Leiden-Maastricht(ouders)
Dagje rust
Maastricht-Apeldoorn (zus)
Dagje rust
Apeldoorn-Groningen (oom)
Dagje rust
Groningen-Leiden over de afsluitdijk.
Heb ik alleen zeeland gemist. Héb ik ook nog familie, maar dan denk ik niet dat een week gaat lukken...
Posts tonen met het label ligfiets. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ligfiets. Alle posts tonen
vrijdag 27 juni 2008
vrijdag 15 februari 2008
gaatjes in de Mango, oliebollen, achillespezen en een lieveheersbeestje met twee vlaggen
Al weer een tijdje terug dat ik iets schreef hierzo, maar nu weer een avondje de tijd...
Nog even sleutelen
De twee nieuwe banden kwamen mooi op tijd voor de oliebollentocht, samen met de trekhaak.
Banden wisselen hebben we vaker gedaan. Een trekhaak aan een velomobiel monteren niet. Volgens Ymte moet de trekhaak aan de onderkant van de Mango, bij het achterwiel aan de flens van de carosserie vastgemaakt worden. Een derde gat moet geboord worden in de verstevigingsrib (extra glasmatje) die bij het achterwiel zit. Bij mijn Mango is er echter geen mogelijkheid waarop de drie gaten én in de flens én in de rib komen te zitten. De rib zit aan de linkerkant van mijn Mango ook iets hoger dan rechts.
Ik boor toch drie gaten, in ieder geval in de flens, waar die het dikst is, dan zit dat in ieder geval stevig. Het derde gat dus op een dunne plek in de body...
Nadat de haak op de fiets zit met boutjes en moertjes, zit er daardoor toch nog wat beweging in. Als ik er dwars op de fiets aan trek, "plopt" de body. Niet goed dus ... ;( Maar met een extra glasmatje moet dat goedkomen. Ik besluit het vooralsnog onveranderd te laten, met de oliebollentocht kan ik het even laten zien aan Ymte of Allert.
en dán.....naar de Oliebollen!
Met een zuiniger lampje en een redelijk volgepakte Mango, vertrek ik de 28e december om 6 uur 's ochtends vol goede moed richting Putten. Het gaat een lange dag worden, met misschien wel 240 km fietsen voor de boeg. Omdat het winter is, en omdat mijn langste dagafstand 185 km is, bij lekker weer en voornamelijk platte polder, houd ik als slag om de arm dat ik na de oliebollentocht in Apeldoorn bij mijn zus kan overnachten. Nadeel daarvan is dat ik dan de dag daarna nog zo'n 120 km terug moet fietsen naar Leiden,of mijn Mango later moet ophalen.... ik zie wel....
Het moeilijkste van een lange tocht rijden, als je gemiddelde dagafstand ophoudt bij 2 keer 14 km woon-werkverkeer is om het in het begin rustig aan te doen. Naar mijn werk fiets ik direct thuis weg met 37 km/h over de Leidse singels, van de watertoren bij Leiderdorp gaat het dan met 40, 42 langs de vliet tot de spoorbrug, daarna nog wat kronkeltjes bij de vlietlanden en dan fiets ik het langste rechte stuk vaak met steeds oplopende snelheid tot 45, soms richting 50. Ik heb meestal de wind schuin tegen op dat stuk. In 23 a 25 min. ben ik dan bezweet op mijn werk.
De 28e december reed ik dus niet zo weg, maar mak aan. Ik heb wind schuin in de rug, dus mak aan houdt in: een half uurtje 30 km/h en dan verder met een gangetje of 35.
Ik heb nog geen GPS en omdat het pas tegen Hilversum licht begint te worden kies ik een route waarop ik de kaart niet nodig denk te hebben. Simpelste is om de ringvaart Haarlemmermeer te volgen tot Aalsmeer, dan rechtsaf, de N201 volgen tot Hilversum. Klinkt simpel he. Maar in Aalsmeer en vlak erna moet je soms als fietser een woonwijk in om de 201 te kunnen volgen en daar heb ik geen zin in. Ik besluit dus om bij Leimuiden door te steken naar Kudelstaart, dan via De Kwakel naar Uithoorn/ 201. En dat is geen goede beslissing.
De weg van Leimuiden naar Kudelstaart blijkt onverlicht en aardedonker. Ik neem eerst de rijbaan, maar zo in het donker, voel ik me op een gegeven moment toch niet veilig, omdat sommige automobilisten vinden dat ik geen ruimte in mag nemen. Ook wordt ik door enkelen via mijn spiegels verblind, omdat die het nodig vinden hun groot licht aan te doen om het bijzonders op de weg eens uitgebreid te kunnen bekijken. Ik kan echter niet zomaar het fietspad op, want om achterop komend snel verkeer meer tijd te geven om op mijn aanwezigheid te reageren, rijdt ik even 42. En, niet onbelangrijk, het fietspad ligt twee meter lager. Als ik uiteindelijk toch op het fietspad rijdt heb ik daar snel al spijt van. Er zitten allerlei onverwachte ups en downs in het pad en bochtjes. Leuk voor de zondagmiddagfietser. Niet als je vlot wil reizen in het donker. Om op het pad te kunnen blijven moet ik langzamer dan 25 km/h. gaan rijden én mijn 5W lamp aandoen : {
Daarna volgt langs Kudelstaart een paar kilometer stoeptegels en wegverbouwingen. Voorbij Kudelstaart ga ik rechtsaf de N231 op richting Uithoorn. Al snel kom je dan, rijdend op het fietspad links van de weg een ANWB-bordje tegen: "fietsers naar de Kwakel en Uithoorn linksaf een paadje in" Dan weet je dat je goed zit zeg maar. Het pad dumpt je in een woonwijk in de Kwakel en verder mag je het dan ook zelf uitzoeken, geen bordje Uithoorn te vinden. In Google maps kan je het pad niet zien, alleen als je de sateliet aanzet, zo'n paadje dus. En de ANWB bordjes blijken weer alleen bedoeld voor mensen die de weg al kennen.
Na veel, veel te vermoeiend, gezigzag ben ik uiteindelijk op de 201. Nu kan ik een stuk gewoon doorfietsen, in ieder geval tot Hilversum. Denk ik.
Ik steek het water over bij Uithoorn/Amstelhoek en dan....schakel ik mijn ketting van de achterderailleur. Die al twee dagen niet helemaal meer o.k. schakelde, maar ja ...Muurvast, eigenwijs hè....
Het is 7 uur 's morgens en Reinier staat dus in het donker, graadje of 4, koude felle wind, in "The Middle of Nowhere" (dat ligt tussen Amstelhoek en Mijdrecht aan de Mijdrechtse zuwe) vieze handen te krijgen. Een goede fleece is onontbeerlijk om dan bij je te hebben (en dat had ik, zowaar met twee plastic hondenpoepzakjes in de zakken, ze waren wel snel gescheurd, maar mijn handen bleven zo toch een beetje schoon) een ander lichtpuntje is een fantastische vondst van Velomobiel.nl: een binnenlampje met een extra lang snoer. Je kan hem hangen waar je maar wil :). Maar eerst: alle zooi uit de Mango gepleurd, stoel naar voren en kijken wat "the damage" is.
De ketting zit vast tussen het grootste tandwiel en de framebuis. Ik moet een schroevendraaier onder de ketting steken om hem los te kunnen trekken. Ik heb al een jaar niet meer dit soort toestanden gehad onderweg (zo lang heb ik de Mango), maar ik rijdt nog steeds met mijn "allewedergereedschapskist": een slim gevuld bakje van de babi pangang.
Met dezelfde schroevendraaier kan ik er ook voor zorgen dat de ketting niet meer van de krans geschakeld kan worden. Had ik eerder moeten doen, nu moet ik maar hopen dat ik geen kettingschakels beschadigd heb.
Inpakken en wegwezen maar weer, maar niet zonder eerst een banaantje te eten, een slok drinken te nemen, plas te doen. Sta nu toch te pauzeren.
Muziekje aan...en gaan....
Gelukkig bleef ik van verder onheil verstoken, behalve één keer een foute straat in gereden in Hilversum.
Dan Baarn, Eembrugge en dan gaat het snel, net buiten Eembrugge kan ik een flink eind de polder inkijken en ik zie een schittering, ver weg op het fietspad. Móet een alleweder zijn.
De achtervolging dus ingezet, ik begin wel moe te worden, maar ik weet dat het, als ik hem eenmaal ingehaald heb, makkelijker zal worden. Dan kan je gewoon aanhaken, verstand op 0.
Na een paar minuten denk ik dat het toch een brommer geweest is, maar na even turen ontwaar ik toch echt een velomobiel....
Ik moet behoorlijk aanzetten om hem echt dichterbij te halen, ik krijg de Mango niet meer sneller dan 46 km. Ik heb alleen vlak voor Hilversum nog een twee minutenpauze gehouden, plassen en bidon bijvullen, krentebol en verder. De Alleweder is een A4 V14. Nét voor het stoplicht bij Bunschoten kunnen we elkaar aanspreken. Ik ben zijn naam alweer kwijt, maar het was een velomobilist uit Bussum. Zijn eerste oliebollentocht. Voor mij is het de tweede.
We fietsen samen vlot verder en even voor Nijkerk staan twee Questen in de berm. Er is daar nét een band verwisseld. Het is Bob Vroegh met een maat. Hij is makkelijk herkenbaar aan de "lifietscentrum-quest", die helaas een kapot neusje heeft. Bob heeft een paar weken geleden een close encounter met een meisje op een fiets gehad.
Met zijn vieren fietsen we verder en zijn we al snel in Putten. Het is even over tienen en er staan al heel wat velomobielen.
Putten
Een mooie tocht over de veluwe, met heel veel kleurtjes, fantastisch georganiseerd, en met wat welkome extra begeleiding van de snellere fietsers onder ons, kon de stoet van 80 velomobielen ook zonder problemen langs de wegen geloodst worden. Het weer werkte ook echt mee en het tempo maakte het mogelijk met deze en gene een babbeltje te maken. Het feit alleen dat het zo'n flinke stoet was maakte dat het rijden met horten en stoten ging. Continu opletten dat je voldoende afstand houd is vermoeiend en het tempo maakte de stroomlijn een nadeel.
Als je iedere keer weer moet optrekken en nooit boven de dertig rijdt en bagage (dagvoorraad eten, drinken, extra kleding, gereedschap) bij je hebt en je fiets weegt al 32 kilo van zichzelf....
Aan het eind van de tocht had ik in ieder geval al twee uur pijn aan mijn achillespezen, misschien schakel ik ook wel gewoon teveel ofzo?
Het was een mooie tocht, maar ik zag het niet meer zitten om nog terug naar Leiden te fietsen, dus ik belde mijn zus dat ik eraan kwam....
Apeldoorn
Had ik toch niet bedacht dat van Garderen naar Apeldoorn de weg omhoog loopt en omhoog loopt en omhoog.... En in het donker (weer zo'n stikdonkere weg) zie je dat dan dus echt niet.....Ben zelfs uitgetapt om te kijken of ik een lekke achterband had (met dat lampje weer;)) Maar dat bleek het dus niet te zijn. Okee, het is bijna windstil, geen platte band, het is geen Alleweder, dat sluit ook een hoop verklaringen uit...dan ben ik dus aan het klimmen.
Mijn achillespezen vonden het NIET fijn, misschien valt de klim normaal wel mee, maar dus niet na 180 km met pijn aan je pezen. Ik werd ingehaald door een mountainbiker! Vlak voor de top. Maar dat was ook weer een gelukje want de beste man kende het pad blijkbaar goed en ik kon hem bijlichten; omdat ik er toch bijna was kon ik stroom verspillen. Het fietspad slingert tussen bomen door naar beneden richting Apeldoorn. Mijn groot licht , samen 7,5 W scheen tot ver voor de mountainbiker, die daardoor ook flink door kon pezen omlaag. Hij had door mijn licht goed zicht op het pad en de bochten, en ik kon zijn achterlicht volgen. Alleen had ik dat pad nooit zo snel kunnen rijden, want dan ben je bij elke bocht als je hem ziet te laat om te sturen.
Nog een échte afdaling volgde bij Het Loo: 67 km/h naar beneden. Bleek ik achteraf beter de réchter weg te hebben genomen, maar het was wel leuk die afdaling, en ik was in Apeldoorn. Aan de verkeerde kant van Apeldoorn, dat wel.
Bij mijn zus voor de deur had ik 195 km op de teller. Moet erbij vertellen dat ik wel serieus nog even twijfelde om nog even een blokje om te doen van vijf kilometer, om op een mooi rond getal uit te komen. Maar ik vond het best zo en het was wel weer een record, al was het niet zo spectaculair als ik me, onder voorbehoud, voorgenomen had.
Had ik nog zin en puf om morgen terug te fietsen? Wind tegen? Beginnen met een klim? En mijn kinderen een halve dag niet zien, die ik sowieso maar een weekend per 14 dagen zie? Nah.
Na een paar heerlijke biertjes sliep ik fantastisch. De volgende dag bracht de trein me in vijf kwartier in Leiden. De Mango heb ik zondagavond op het dak van de auto geknoopt. Misschien fiets ik volgend jaar heen en terug, mijn afstanden worden toch steeds langer, óf misschien kom ik met de auto en fiets ik de tocht met Mango en aanhanger.
Lieveheersbeestje
De trekhaak had ik volgens Allert van Velomobiel.nl te ver naar achteren op de fiets gemonteerd. Als nadeel heeft dat dat je dan inclusief aanhanger wel erg lang wordt. Een velomobiel is sowieso al wat langer dan een doorsnee fiets. Oversteekplaatsen zijn er soms niet op berekend dat een fietser ook langer kan zijn. Ook gewone fietsen met aanhanger, of bakfietsen hebben daar dan last van. Of eigenlijk hebben vooral automobilisten daar dan last van....en voor de fietser zijn die lastiggevallen automobilisten dan weer gevaarlijk...
Dilemma: nóg meer gaten in de Mango? Liever niet! Ook al is het te repareren, je blijft het toch zien. Maar de kar dichtbij de fiets is echter inderdaad ook geen slecht plan van Allert. Na hier een paar weken op te hebben gesudderd heb ik de door mij bedachte oplossing met de ijzerzaag uitgevoerd. De dissel van de pas gekochte Burley moest eraan geloven. Nooit gedacht dat ik nog eens de voorpoot van een lieveheersbeestje af zou zagen :)
Ik had al snel gezien dat de dissel van de Burley centraal eindigt. De dissel kan daarbij ook nog bij de kar langer of korter gemaakt worden. Normaal gesproken fiets je met een lange dissel en loop je met een korte. De koppeling voor aan de haak van de fiets zit exact midden voor de kar. De trekhaak aan de fiets zit echter nooit in het midden van de fiets, want die zit naast het achterwiel, dus de kar rijdt normaal gesproken iets links ten opzichte van de trekkende fiets. Bij een gewone fiets is dat wellicht prettig als je zoveel mogelijk rechts wil houden. Samen met de toch al brede Mango zou het echter een breedte geven van zo'n 90 cm of meer: de halve breedte van de Mango + de afstand van symmetrieas van de Mango tot de trekhaak + de halve breedte van de kar = 37,5 cm + 15 cm + 40 cm = 92,5 cm.
Door van het schuine stuk van de dissel 7 à 8 cm af te zagen, en de dissel bij de aanhanger op kort te zetten (dat kan omdat mijn trekhaak te ver naar achteren zit :)) heb ik nu: een aanhanger die maar vijf centimeter achter de fiets hangt, een aanhanger die bijna recht achter de fiets hangt (het spoor van de Mango volgt) én hij kan nog alle kanten op gewoon zijn bochten maken. Het verstevigen van de body, op de plek van de bovenste bout, met een glasmatje was simpeler dan ik dacht en zo gepiept. Alleen een lastige plek om te werken, diep in de staartpunt én de Mango moest even naar binnen, want het was koud buiten.
Ik heb één proefrit gemaakt, dat ging prima, moest alleen in de bochten in het achterpad even 20 cm terug "flintstonen" om te steken. Morgen de échte test: Yntze naar zijn gastouder in Voorschoten brengen.
Nog even sleutelen
De twee nieuwe banden kwamen mooi op tijd voor de oliebollentocht, samen met de trekhaak.
Banden wisselen hebben we vaker gedaan. Een trekhaak aan een velomobiel monteren niet. Volgens Ymte moet de trekhaak aan de onderkant van de Mango, bij het achterwiel aan de flens van de carosserie vastgemaakt worden. Een derde gat moet geboord worden in de verstevigingsrib (extra glasmatje) die bij het achterwiel zit. Bij mijn Mango is er echter geen mogelijkheid waarop de drie gaten én in de flens én in de rib komen te zitten. De rib zit aan de linkerkant van mijn Mango ook iets hoger dan rechts.
Ik boor toch drie gaten, in ieder geval in de flens, waar die het dikst is, dan zit dat in ieder geval stevig. Het derde gat dus op een dunne plek in de body...
Nadat de haak op de fiets zit met boutjes en moertjes, zit er daardoor toch nog wat beweging in. Als ik er dwars op de fiets aan trek, "plopt" de body. Niet goed dus ... ;( Maar met een extra glasmatje moet dat goedkomen. Ik besluit het vooralsnog onveranderd te laten, met de oliebollentocht kan ik het even laten zien aan Ymte of Allert.
en dán.....naar de Oliebollen!
Met een zuiniger lampje en een redelijk volgepakte Mango, vertrek ik de 28e december om 6 uur 's ochtends vol goede moed richting Putten. Het gaat een lange dag worden, met misschien wel 240 km fietsen voor de boeg. Omdat het winter is, en omdat mijn langste dagafstand 185 km is, bij lekker weer en voornamelijk platte polder, houd ik als slag om de arm dat ik na de oliebollentocht in Apeldoorn bij mijn zus kan overnachten. Nadeel daarvan is dat ik dan de dag daarna nog zo'n 120 km terug moet fietsen naar Leiden,of mijn Mango later moet ophalen.... ik zie wel....
Het moeilijkste van een lange tocht rijden, als je gemiddelde dagafstand ophoudt bij 2 keer 14 km woon-werkverkeer is om het in het begin rustig aan te doen. Naar mijn werk fiets ik direct thuis weg met 37 km/h over de Leidse singels, van de watertoren bij Leiderdorp gaat het dan met 40, 42 langs de vliet tot de spoorbrug, daarna nog wat kronkeltjes bij de vlietlanden en dan fiets ik het langste rechte stuk vaak met steeds oplopende snelheid tot 45, soms richting 50. Ik heb meestal de wind schuin tegen op dat stuk. In 23 a 25 min. ben ik dan bezweet op mijn werk.
De 28e december reed ik dus niet zo weg, maar mak aan. Ik heb wind schuin in de rug, dus mak aan houdt in: een half uurtje 30 km/h en dan verder met een gangetje of 35.
Ik heb nog geen GPS en omdat het pas tegen Hilversum licht begint te worden kies ik een route waarop ik de kaart niet nodig denk te hebben. Simpelste is om de ringvaart Haarlemmermeer te volgen tot Aalsmeer, dan rechtsaf, de N201 volgen tot Hilversum. Klinkt simpel he. Maar in Aalsmeer en vlak erna moet je soms als fietser een woonwijk in om de 201 te kunnen volgen en daar heb ik geen zin in. Ik besluit dus om bij Leimuiden door te steken naar Kudelstaart, dan via De Kwakel naar Uithoorn/ 201. En dat is geen goede beslissing.
De weg van Leimuiden naar Kudelstaart blijkt onverlicht en aardedonker. Ik neem eerst de rijbaan, maar zo in het donker, voel ik me op een gegeven moment toch niet veilig, omdat sommige automobilisten vinden dat ik geen ruimte in mag nemen. Ook wordt ik door enkelen via mijn spiegels verblind, omdat die het nodig vinden hun groot licht aan te doen om het bijzonders op de weg eens uitgebreid te kunnen bekijken. Ik kan echter niet zomaar het fietspad op, want om achterop komend snel verkeer meer tijd te geven om op mijn aanwezigheid te reageren, rijdt ik even 42. En, niet onbelangrijk, het fietspad ligt twee meter lager. Als ik uiteindelijk toch op het fietspad rijdt heb ik daar snel al spijt van. Er zitten allerlei onverwachte ups en downs in het pad en bochtjes. Leuk voor de zondagmiddagfietser. Niet als je vlot wil reizen in het donker. Om op het pad te kunnen blijven moet ik langzamer dan 25 km/h. gaan rijden én mijn 5W lamp aandoen : {
Daarna volgt langs Kudelstaart een paar kilometer stoeptegels en wegverbouwingen. Voorbij Kudelstaart ga ik rechtsaf de N231 op richting Uithoorn. Al snel kom je dan, rijdend op het fietspad links van de weg een ANWB-bordje tegen: "fietsers naar de Kwakel en Uithoorn linksaf een paadje in" Dan weet je dat je goed zit zeg maar. Het pad dumpt je in een woonwijk in de Kwakel en verder mag je het dan ook zelf uitzoeken, geen bordje Uithoorn te vinden. In Google maps kan je het pad niet zien, alleen als je de sateliet aanzet, zo'n paadje dus. En de ANWB bordjes blijken weer alleen bedoeld voor mensen die de weg al kennen.
Na veel, veel te vermoeiend, gezigzag ben ik uiteindelijk op de 201. Nu kan ik een stuk gewoon doorfietsen, in ieder geval tot Hilversum. Denk ik.
Ik steek het water over bij Uithoorn/Amstelhoek en dan....schakel ik mijn ketting van de achterderailleur. Die al twee dagen niet helemaal meer o.k. schakelde, maar ja ...Muurvast, eigenwijs hè....
Het is 7 uur 's morgens en Reinier staat dus in het donker, graadje of 4, koude felle wind, in "The Middle of Nowhere" (dat ligt tussen Amstelhoek en Mijdrecht aan de Mijdrechtse zuwe) vieze handen te krijgen. Een goede fleece is onontbeerlijk om dan bij je te hebben (en dat had ik, zowaar met twee plastic hondenpoepzakjes in de zakken, ze waren wel snel gescheurd, maar mijn handen bleven zo toch een beetje schoon) een ander lichtpuntje is een fantastische vondst van Velomobiel.nl: een binnenlampje met een extra lang snoer. Je kan hem hangen waar je maar wil :). Maar eerst: alle zooi uit de Mango gepleurd, stoel naar voren en kijken wat "the damage" is.
De ketting zit vast tussen het grootste tandwiel en de framebuis. Ik moet een schroevendraaier onder de ketting steken om hem los te kunnen trekken. Ik heb al een jaar niet meer dit soort toestanden gehad onderweg (zo lang heb ik de Mango), maar ik rijdt nog steeds met mijn "allewedergereedschapskist": een slim gevuld bakje van de babi pangang.
Met dezelfde schroevendraaier kan ik er ook voor zorgen dat de ketting niet meer van de krans geschakeld kan worden. Had ik eerder moeten doen, nu moet ik maar hopen dat ik geen kettingschakels beschadigd heb.
Inpakken en wegwezen maar weer, maar niet zonder eerst een banaantje te eten, een slok drinken te nemen, plas te doen. Sta nu toch te pauzeren.
Muziekje aan...en gaan....
Gelukkig bleef ik van verder onheil verstoken, behalve één keer een foute straat in gereden in Hilversum.
Dan Baarn, Eembrugge en dan gaat het snel, net buiten Eembrugge kan ik een flink eind de polder inkijken en ik zie een schittering, ver weg op het fietspad. Móet een alleweder zijn.
De achtervolging dus ingezet, ik begin wel moe te worden, maar ik weet dat het, als ik hem eenmaal ingehaald heb, makkelijker zal worden. Dan kan je gewoon aanhaken, verstand op 0.
Na een paar minuten denk ik dat het toch een brommer geweest is, maar na even turen ontwaar ik toch echt een velomobiel....
Ik moet behoorlijk aanzetten om hem echt dichterbij te halen, ik krijg de Mango niet meer sneller dan 46 km. Ik heb alleen vlak voor Hilversum nog een twee minutenpauze gehouden, plassen en bidon bijvullen, krentebol en verder. De Alleweder is een A4 V14. Nét voor het stoplicht bij Bunschoten kunnen we elkaar aanspreken. Ik ben zijn naam alweer kwijt, maar het was een velomobilist uit Bussum. Zijn eerste oliebollentocht. Voor mij is het de tweede.
We fietsen samen vlot verder en even voor Nijkerk staan twee Questen in de berm. Er is daar nét een band verwisseld. Het is Bob Vroegh met een maat. Hij is makkelijk herkenbaar aan de "lifietscentrum-quest", die helaas een kapot neusje heeft. Bob heeft een paar weken geleden een close encounter met een meisje op een fiets gehad.
Met zijn vieren fietsen we verder en zijn we al snel in Putten. Het is even over tienen en er staan al heel wat velomobielen.
Putten
Een mooie tocht over de veluwe, met heel veel kleurtjes, fantastisch georganiseerd, en met wat welkome extra begeleiding van de snellere fietsers onder ons, kon de stoet van 80 velomobielen ook zonder problemen langs de wegen geloodst worden. Het weer werkte ook echt mee en het tempo maakte het mogelijk met deze en gene een babbeltje te maken. Het feit alleen dat het zo'n flinke stoet was maakte dat het rijden met horten en stoten ging. Continu opletten dat je voldoende afstand houd is vermoeiend en het tempo maakte de stroomlijn een nadeel.
Als je iedere keer weer moet optrekken en nooit boven de dertig rijdt en bagage (dagvoorraad eten, drinken, extra kleding, gereedschap) bij je hebt en je fiets weegt al 32 kilo van zichzelf....
Aan het eind van de tocht had ik in ieder geval al twee uur pijn aan mijn achillespezen, misschien schakel ik ook wel gewoon teveel ofzo?
Het was een mooie tocht, maar ik zag het niet meer zitten om nog terug naar Leiden te fietsen, dus ik belde mijn zus dat ik eraan kwam....
Apeldoorn
Had ik toch niet bedacht dat van Garderen naar Apeldoorn de weg omhoog loopt en omhoog loopt en omhoog.... En in het donker (weer zo'n stikdonkere weg) zie je dat dan dus echt niet.....Ben zelfs uitgetapt om te kijken of ik een lekke achterband had (met dat lampje weer;)) Maar dat bleek het dus niet te zijn. Okee, het is bijna windstil, geen platte band, het is geen Alleweder, dat sluit ook een hoop verklaringen uit...dan ben ik dus aan het klimmen.
Mijn achillespezen vonden het NIET fijn, misschien valt de klim normaal wel mee, maar dus niet na 180 km met pijn aan je pezen. Ik werd ingehaald door een mountainbiker! Vlak voor de top. Maar dat was ook weer een gelukje want de beste man kende het pad blijkbaar goed en ik kon hem bijlichten; omdat ik er toch bijna was kon ik stroom verspillen. Het fietspad slingert tussen bomen door naar beneden richting Apeldoorn. Mijn groot licht , samen 7,5 W scheen tot ver voor de mountainbiker, die daardoor ook flink door kon pezen omlaag. Hij had door mijn licht goed zicht op het pad en de bochten, en ik kon zijn achterlicht volgen. Alleen had ik dat pad nooit zo snel kunnen rijden, want dan ben je bij elke bocht als je hem ziet te laat om te sturen.
Nog een échte afdaling volgde bij Het Loo: 67 km/h naar beneden. Bleek ik achteraf beter de réchter weg te hebben genomen, maar het was wel leuk die afdaling, en ik was in Apeldoorn. Aan de verkeerde kant van Apeldoorn, dat wel.
Bij mijn zus voor de deur had ik 195 km op de teller. Moet erbij vertellen dat ik wel serieus nog even twijfelde om nog even een blokje om te doen van vijf kilometer, om op een mooi rond getal uit te komen. Maar ik vond het best zo en het was wel weer een record, al was het niet zo spectaculair als ik me, onder voorbehoud, voorgenomen had.
Had ik nog zin en puf om morgen terug te fietsen? Wind tegen? Beginnen met een klim? En mijn kinderen een halve dag niet zien, die ik sowieso maar een weekend per 14 dagen zie? Nah.
Na een paar heerlijke biertjes sliep ik fantastisch. De volgende dag bracht de trein me in vijf kwartier in Leiden. De Mango heb ik zondagavond op het dak van de auto geknoopt. Misschien fiets ik volgend jaar heen en terug, mijn afstanden worden toch steeds langer, óf misschien kom ik met de auto en fiets ik de tocht met Mango en aanhanger.
Lieveheersbeestje
De trekhaak had ik volgens Allert van Velomobiel.nl te ver naar achteren op de fiets gemonteerd. Als nadeel heeft dat dat je dan inclusief aanhanger wel erg lang wordt. Een velomobiel is sowieso al wat langer dan een doorsnee fiets. Oversteekplaatsen zijn er soms niet op berekend dat een fietser ook langer kan zijn. Ook gewone fietsen met aanhanger, of bakfietsen hebben daar dan last van. Of eigenlijk hebben vooral automobilisten daar dan last van....en voor de fietser zijn die lastiggevallen automobilisten dan weer gevaarlijk...
Dilemma: nóg meer gaten in de Mango? Liever niet! Ook al is het te repareren, je blijft het toch zien. Maar de kar dichtbij de fiets is echter inderdaad ook geen slecht plan van Allert. Na hier een paar weken op te hebben gesudderd heb ik de door mij bedachte oplossing met de ijzerzaag uitgevoerd. De dissel van de pas gekochte Burley moest eraan geloven. Nooit gedacht dat ik nog eens de voorpoot van een lieveheersbeestje af zou zagen :)
Ik had al snel gezien dat de dissel van de Burley centraal eindigt. De dissel kan daarbij ook nog bij de kar langer of korter gemaakt worden. Normaal gesproken fiets je met een lange dissel en loop je met een korte. De koppeling voor aan de haak van de fiets zit exact midden voor de kar. De trekhaak aan de fiets zit echter nooit in het midden van de fiets, want die zit naast het achterwiel, dus de kar rijdt normaal gesproken iets links ten opzichte van de trekkende fiets. Bij een gewone fiets is dat wellicht prettig als je zoveel mogelijk rechts wil houden. Samen met de toch al brede Mango zou het echter een breedte geven van zo'n 90 cm of meer: de halve breedte van de Mango + de afstand van symmetrieas van de Mango tot de trekhaak + de halve breedte van de kar = 37,5 cm + 15 cm + 40 cm = 92,5 cm.
Door van het schuine stuk van de dissel 7 à 8 cm af te zagen, en de dissel bij de aanhanger op kort te zetten (dat kan omdat mijn trekhaak te ver naar achteren zit :)) heb ik nu: een aanhanger die maar vijf centimeter achter de fiets hangt, een aanhanger die bijna recht achter de fiets hangt (het spoor van de Mango volgt) én hij kan nog alle kanten op gewoon zijn bochten maken. Het verstevigen van de body, op de plek van de bovenste bout, met een glasmatje was simpeler dan ik dacht en zo gepiept. Alleen een lastige plek om te werken, diep in de staartpunt én de Mango moest even naar binnen, want het was koud buiten.
Ik heb één proefrit gemaakt, dat ging prima, moest alleen in de bochten in het achterpad even 20 cm terug "flintstonen" om te steken. Morgen de échte test: Yntze naar zijn gastouder in Voorschoten brengen.
maandag 10 december 2007
voorbereidingen voor de oliebollentocht en een aanhanger
De Oliebollentocht komt eraan...
Op 28 december wordt in de omgeving van Putten de 10e oliebollentocht voor velomobielen verreden. Vorig jaar reed ik ook mee, toen in de achterhoek en een stukje door Duitsland.
Dit keer is het iets dichter bij huis, dus ik ga er nu fietsend naar toe. Volgens maps.google.nl kan ik een redelijk eenvoudige route nemen van 87 km. Daarna dus de oliebollentocht van 60 km en dan weer terug naar Leiden. Kom ik op 234 km (of meer als ik pech heb) waarvan waarschijnlijk7 uur fietsen in het donker of schemer. Of misschien maar 6, als het meezit en ik ben op de terugweg nog steeds fit genoeg om een beetje tempo te blijven rijden...
Als ik de weg naar Hilversum (gezien de tijd van het jaar 2 keer het donkerste stuk, zowel heen als terug) nog nooit gereden had, zou ik er niet aan beginnen. Dan zou ik de fiets op de auto knopen. Maar fietsen is leuker en de route simpel en bekend genoeg om hem in het donker te vinden. Daarbij heb ik al afgesproken dat ik op de terugweg in ieder geval tot Baarn meerijdt met "koe-quest"-rijder Kees van Malssen (http://quest.ligfries.com/fotoos.php) uit Gouda en wellicht met meer velomobilisten die naar huis deze kant op fietsen.
Als voorbereiding voor de dagvullende tocht heb ik twee nieuwe voorbanden besteld bij velomobiel.nl en geïnformeerd of mijn verlichting simpel aan te passen is, zodat ik langer met een accu kan doen. Dat kan simpel.
Ik heb nu twee 5 watt lampjes als koplampen. Een ervan kan vervangen worden door een 2,4 Watt lampje. In plaats van de keus tussen 5W of 10W (één of twee lampen aan), kan ik dan kiezen uit 2, 4 W, 5 W én 7,4W (de éne, of de andere, of allebei de pitjes aan). Als ik alleen het 2,4 W en het ledachterlicht lampje laat branden, heb ik per accu ongeveer 8 uur licht. Moet toch genoeg zijn...omdat de accu's in de kou wat minder presteren neem ik ze wel allebei mee.
Verder zit ik mijn route uit te pluizen. Zodra ik even tijd heb kijk ik nog even naar details van de route met google earth. Als het straks donker is zijn de anwb fietsersbordjes niet meer te lezen, dus ik wil de route uit mijn hoofd kennen. Mijn topografische kennis van Nederland neemt zo langzamerhand aardig toe...Als ik op pad ga neem ik een doorzichtig mapje mee met fietskaarten van de omgeving waar ik langskom, en een briefje met telegramstijlaanwijzingen (wegnummers en welke richting ik waar moet aanhouden) Idealiter kom ik dan zonder op de kaart te hoeven kijken op mijn bestemming. Als die ingewikkeld is gaat er nog een detailkaartje mee van de eindbestemming.
En waar ik dan onderweg heel blij mee ben is het lampje in de fiets, zodat ik niet in een regenbui hoef uit te stappen om een kaart te raadplegen.
Steden blijven echter een obstakel waar het makkelijk mis kan gaan omdat je niet van elke stad een plattegrond hebt en er soms toch dwars doorheen wil. Het blijft zo toch nog behelpen soms. Misschien dat ik in de nabije toekomst ook nog wel aan de GPS in de fiets ga, maar de 28e rijdt ik nog gewoon analoog...
Verder ga ik zo langzamerhand ook maar vast een lijstje maken van wat er aan versnaperingen en vocht en koolhydraten mee moet. Vast staat dat ik om 6 uur stevig moet hebben ontbeten. Volgens "www.kreuzotter.de" ga ik met mijn type fiets, met mijn lengte en gewicht, bij een gemiddelde snelheid van 30 en een temperatuurtje van 0 graden, in 240 km 3246 kcal verstoken. Nou rijden we met de oliebollentocht geen 30 km gemiddeld, omdat het een grote groep is, maar dat is maar een klein deel van mijn dagafstand en het is de veluwe en voor hellinkjes heb ik niks ingevoerd, dus dat compenseert weer. het zal wel aardig kloppen
De website geeft er als gadget bij de gadget ook een lijstje bij waar ik dat uit kan halen:
3246 kcal sind enthalten in:
Hmmm....wat zou ik doen, ga ik voor 7 liter bier, of voor 25 bolletjes ijs.....lijkt me beide niet echt geëigend voor het doel. Denk dat ik voor niet uitdrogen en veel (5 liter) drinken ga met veel suiker (appelsap, ijsthee, cola) en gewoon boterhammetjes, bananen mueslirepen en marsen en zo. en een zak chips mee voor het nodige zout, dan kom ik een heel eind...Alleen jammer dat 5 liter drinken 5 kilo weegt, maar daarom heb ik tegen "kreuzotter" gelogen over mijn gewicht.
En dan de aanhanger, die komt er ook aan....
Ik wil Yntze in een kinderfietskar gaan vervoeren. Als het regent is dat luxer voor hem. Ik kan hem dan met behulp van een plu, droog in de kar krijgen, of de maxicosi met regenscherm en al in de kar zetten. In de draagzak op mijn buik kan dat niet. Ik kan zelf niet in of uit stappen met een paraplu. laat staan als ik daarbij met Yntze rekening moet houden die in de draagzak op mijn buik hangt. Daarbij is er in de Mango veel minder kinderruimte dan in de flevo Alleweder die ik eerst had. Lilian kon tot haar 6e goed mee, maar die is wel klein voor haar leeftijd. In ieder geval, meer comfort voor Yntze, gewoon zitten en naar buiten kunnen kijken.
Ik wilde eerst voor deze klus Kemper ligfietsen in Den Haag bellen, die verkopen velomobielen en kinderkarren, maar ben eerst eens zelf naar mijn fiets gaan kijken. Het achterwiel zit zo verstopt in de stroomlijn dat het geen optie is de trekhaak aan de achteras te bevestigen. Dus velomobiel.nl maar gebeld. Die kennen de fiets toch het beste, ze hebben hem zelf bedacht en gemaakt.
Volgens Ymte van Velomobiel .nl kunnen ze een trekhaak leveren, die aan de carosserie vastgemaakt wordt. Ik moest dan wel van tevoren al weten wat voor aanhanger het wordt, want per aanhanger verschilt de trekhaak. Ik heb daarom maar ter plekke definitief besloten dat het een "Burley" wordt. De trekhaak, met verstevigingsplaatje voor de carosserie, moet nog even gemaakt worden en gaat in dezelfde doos als de twee nieuwe voorbanden en het 2,4 W lampje en komt met de post over een paar dagen dan thuis. Daarna mag ik dan gaan boren in de carosserie van mijn mooie fiets.....slik.....ik zal het heel voorzichtig doen...
En nu nog bedenken of het een Burley D'lite wordt, of een Burley ladybug. €50,- meer voor een lieveheersbeestjesuiterlijk...wél errug leuk.....
Op 28 december wordt in de omgeving van Putten de 10e oliebollentocht voor velomobielen verreden. Vorig jaar reed ik ook mee, toen in de achterhoek en een stukje door Duitsland.
Dit keer is het iets dichter bij huis, dus ik ga er nu fietsend naar toe. Volgens maps.google.nl kan ik een redelijk eenvoudige route nemen van 87 km. Daarna dus de oliebollentocht van 60 km en dan weer terug naar Leiden. Kom ik op 234 km (of meer als ik pech heb) waarvan waarschijnlijk7 uur fietsen in het donker of schemer. Of misschien maar 6, als het meezit en ik ben op de terugweg nog steeds fit genoeg om een beetje tempo te blijven rijden...
Als ik de weg naar Hilversum (gezien de tijd van het jaar 2 keer het donkerste stuk, zowel heen als terug) nog nooit gereden had, zou ik er niet aan beginnen. Dan zou ik de fiets op de auto knopen. Maar fietsen is leuker en de route simpel en bekend genoeg om hem in het donker te vinden. Daarbij heb ik al afgesproken dat ik op de terugweg in ieder geval tot Baarn meerijdt met "koe-quest"-rijder Kees van Malssen (http://quest.ligfries.com/fotoos.php) uit Gouda en wellicht met meer velomobilisten die naar huis deze kant op fietsen.
Als voorbereiding voor de dagvullende tocht heb ik twee nieuwe voorbanden besteld bij velomobiel.nl en geïnformeerd of mijn verlichting simpel aan te passen is, zodat ik langer met een accu kan doen. Dat kan simpel.
Ik heb nu twee 5 watt lampjes als koplampen. Een ervan kan vervangen worden door een 2,4 Watt lampje. In plaats van de keus tussen 5W of 10W (één of twee lampen aan), kan ik dan kiezen uit 2, 4 W, 5 W én 7,4W (de éne, of de andere, of allebei de pitjes aan). Als ik alleen het 2,4 W en het ledachterlicht lampje laat branden, heb ik per accu ongeveer 8 uur licht. Moet toch genoeg zijn...omdat de accu's in de kou wat minder presteren neem ik ze wel allebei mee.
Verder zit ik mijn route uit te pluizen. Zodra ik even tijd heb kijk ik nog even naar details van de route met google earth. Als het straks donker is zijn de anwb fietsersbordjes niet meer te lezen, dus ik wil de route uit mijn hoofd kennen. Mijn topografische kennis van Nederland neemt zo langzamerhand aardig toe...Als ik op pad ga neem ik een doorzichtig mapje mee met fietskaarten van de omgeving waar ik langskom, en een briefje met telegramstijlaanwijzingen (wegnummers en welke richting ik waar moet aanhouden) Idealiter kom ik dan zonder op de kaart te hoeven kijken op mijn bestemming. Als die ingewikkeld is gaat er nog een detailkaartje mee van de eindbestemming.
En waar ik dan onderweg heel blij mee ben is het lampje in de fiets, zodat ik niet in een regenbui hoef uit te stappen om een kaart te raadplegen.
Steden blijven echter een obstakel waar het makkelijk mis kan gaan omdat je niet van elke stad een plattegrond hebt en er soms toch dwars doorheen wil. Het blijft zo toch nog behelpen soms. Misschien dat ik in de nabije toekomst ook nog wel aan de GPS in de fiets ga, maar de 28e rijdt ik nog gewoon analoog...
Verder ga ik zo langzamerhand ook maar vast een lijstje maken van wat er aan versnaperingen en vocht en koolhydraten mee moet. Vast staat dat ik om 6 uur stevig moet hebben ontbeten. Volgens "www.kreuzotter.de" ga ik met mijn type fiets, met mijn lengte en gewicht, bij een gemiddelde snelheid van 30 en een temperatuurtje van 0 graden, in 240 km 3246 kcal verstoken. Nou rijden we met de oliebollentocht geen 30 km gemiddeld, omdat het een grote groep is, maar dat is maar een klein deel van mijn dagafstand en het is de veluwe en voor hellinkjes heb ik niks ingevoerd, dus dat compenseert weer. het zal wel aardig kloppen
De website geeft er als gadget bij de gadget ook een lijstje bij waar ik dat uit kan halen:
| Walnüssen (Kerngewicht 4 g): | 124,8 Stück |
| oder Schokoladetafeln à 100 g: | 6,1 Stück |
| oder Energieriegeln (z.B. P**erbar) à 65 g: | 14,4 Stück |
| oder Äpfeln à 150 g: | 43,3 Stück |
| oder Fruchteiskugeln à 100 g: | 25,0 Stück |
| oder Müsli mit Milch, Obst und Honig: | 1876 Gramm |
| oder Rohkostsalat mit Öl: | 5502 Gramm |
| oder Spaghetti Bolognese: | 1436 Gramm |
| oder Pommes frites: | 1298 Gramm |
| oder Kartoffeln (geschält) à 80 g: | 47,7 Stück |
| oder Lammfleisch (Keule): | 1353 Gramm |
| oder Vollkornbrotscheiben à 50 g (ohne Belag): | 32,5 Stück |
| oder Knäckebrotscheiben (ohne Belag): | 108,2 Stück |
| oder Apfelsaft-Schorle (50/50): | 13,0 Liter |
| oder Vollmilch (3.5 Prozent Fettanteil): | 5,1 Liter |
| oder helles Bier: | 6,9 Liter |
| oder Rotwein: | 4,6 Liter |
Hmmm....wat zou ik doen, ga ik voor 7 liter bier, of voor 25 bolletjes ijs.....lijkt me beide niet echt geëigend voor het doel. Denk dat ik voor niet uitdrogen en veel (5 liter) drinken ga met veel suiker (appelsap, ijsthee, cola) en gewoon boterhammetjes, bananen mueslirepen en marsen en zo. en een zak chips mee voor het nodige zout, dan kom ik een heel eind...Alleen jammer dat 5 liter drinken 5 kilo weegt, maar daarom heb ik tegen "kreuzotter" gelogen over mijn gewicht.
En dan de aanhanger, die komt er ook aan....
Ik wil Yntze in een kinderfietskar gaan vervoeren. Als het regent is dat luxer voor hem. Ik kan hem dan met behulp van een plu, droog in de kar krijgen, of de maxicosi met regenscherm en al in de kar zetten. In de draagzak op mijn buik kan dat niet. Ik kan zelf niet in of uit stappen met een paraplu. laat staan als ik daarbij met Yntze rekening moet houden die in de draagzak op mijn buik hangt. Daarbij is er in de Mango veel minder kinderruimte dan in de flevo Alleweder die ik eerst had. Lilian kon tot haar 6e goed mee, maar die is wel klein voor haar leeftijd. In ieder geval, meer comfort voor Yntze, gewoon zitten en naar buiten kunnen kijken.
Ik wilde eerst voor deze klus Kemper ligfietsen in Den Haag bellen, die verkopen velomobielen en kinderkarren, maar ben eerst eens zelf naar mijn fiets gaan kijken. Het achterwiel zit zo verstopt in de stroomlijn dat het geen optie is de trekhaak aan de achteras te bevestigen. Dus velomobiel.nl maar gebeld. Die kennen de fiets toch het beste, ze hebben hem zelf bedacht en gemaakt.
Volgens Ymte van Velomobiel .nl kunnen ze een trekhaak leveren, die aan de carosserie vastgemaakt wordt. Ik moest dan wel van tevoren al weten wat voor aanhanger het wordt, want per aanhanger verschilt de trekhaak. Ik heb daarom maar ter plekke definitief besloten dat het een "Burley" wordt. De trekhaak, met verstevigingsplaatje voor de carosserie, moet nog even gemaakt worden en gaat in dezelfde doos als de twee nieuwe voorbanden en het 2,4 W lampje en komt met de post over een paar dagen dan thuis. Daarna mag ik dan gaan boren in de carosserie van mijn mooie fiets.....slik.....ik zal het heel voorzichtig doen...
En nu nog bedenken of het een Burley D'lite wordt, of een Burley ladybug. €50,- meer voor een lieveheersbeestjesuiterlijk...wél errug leuk.....
Abonneren op:
Posts (Atom)
